ბლოგი
ლევან სეფისკვერაძე

12:46 | 31 დეკემბერი, 2020

ახალ ეპოქაში გილოცავთ ახალ წელს!

სულ მალე 21-ე საუკუნის 20-იანი წლების ათვლა დაიწყება. ვინც გასულ საუკუნეში დავიბადეთ და გავიზარდეთ, ჩვენს მეხსიერებაში “20-იანი წლები“ სულ სხვა რამეს ნიშნავს და სხვა მოგონებებს აღძრავს. თუმცა, ისტორია მუდმივად მეორდება და მსოფლიოში არსებულ პანდემიას მართალია არც “დიდი დეპრესია“ ჰქვია, არც საქართველოს დამოუკიდებლობის დაკარგვა და არც ე.წ. ბუტლეგერების ეპოქა, მაგრამ პარალელები მაინც აშკარაა და თვალშისაცემი. ახლავ მწვავედ დგას სოციალური პრობლემები, ახლაც წარმოჩინდა თუ რა რთულია იყო დამოუკიდებელი ქვეყანა არსებულ სიტუაციაში და ჩვენს რეგიონში. ახლაც ბევრია გაურკვევლობაში თუ სად მივდივართ და საერთოდ თუ მივდივართ სადმე.

ლევან სეფისკვერაძე

14:14 | 20 დეკემბერი, 2020

საფეხბურთო გეოგრაფია

მაშინ, როდესაც ევროპასა და ლათინურ ამერიკას ფეხბურთი ერთგვარად მონოპოლიზირებული ჰქონდათ და მსოფლიოს საფეხბურთო ჩემპიონატებზე აფრიკის, აზიისა და ცენტრალური ამერიკის გუნდები დამთრგუნველად დიდი ანგარიშით მარცხდებოდნენ, ბევრი ამბობდა, რომ არანაირ საჭიროებას არ წარმოადგენს საფეხბურთო თვალსაზრისით “მეორეხარისხოვანი” კონტინენტების მსოფლიო ჩემპიონატზე გამოსვლა და მათ ნაცვლად ევროპული და სამხრეთამერიკული ნაკრებების დამატება უფრო საინტერესოს გახდის მსოფლიოს ჩემპიონატსო.

ლევან სეფისკვერაძე

14:37 | 13 დეკემბერი, 2020

ჩაო, პაოლო!

ეს ბოლო ერთი თვე მართლაც რომ ურთულესიგამოდგა ფეხბურთის ქომაგებისთვის. ჯერ დიეგო მარადონას გარდაცვალებამ გვატკინა გული და ახლა კიდევ ერთი დიდი ლეგენდა - იტალიელი პაოლო როსი გადაბარგდა იმქვეყნად. ბევრს ჰგონია, რომ ფეხბურთის გულშემატაკივრები მხოლოდ მყვირალა, ნერვიული და გადარეული ხალხი ვართ. არადა, ჩვენს შორის რომ დარდი და ემოციაა - ასეთი უნდა. აბა როგორ გინდა არ განიცადო დიდი პაოლო როსის გარდაცვალება?

ლევან სეფისკვერაძე

12:33 | 06 დეკემბერი, 2020

ორნი ავლაბარში

- გაიგე ძმაოჯან, ამ ოხერ-ტიალ ჰენრიკას, ეს როგორი ფინთი რამეები იმასუქნია? - ჰენრიკას რომელსა? მხთარიანს? “ვსე მირნი გლავნი“ გოროდში რო ბურთაობს?

ლევან სეფისკვერაძე

12:50 | 26 ნოემბერი, 2020

მას მგონი, მართლა ღმერთი ეხმარებოდა!

„მისი სიცოცხლე დასრულდა“ - თქვა რეანიმაციიდან გამოსულმა აცრემლებულმა ექიმმა და ყველა მივხვდით, რომ მართლაც დასრულდა ჩვენი ბავშვობაც, დიდი ეპოქაც და ყველაფერი ის, რამაც (ვინაც) ფეხბურთი მილიონობით ადამიანს შეაყვარა. დიეგო მარადონა იმქვეყნად გადაბარგდა და ახლა უკვე ზეციურ არგენტინაში აკენწლავს ფორთოხალს, გაუმწარებს სიცოცხლეს მოწინააღმდეგე გუნდის მცველებს, ჩაიდენს ათას სისულელეს და მაინც იქნება პირველი უპირველესთა შორის, რადგან დიეგო მარადონა ყველგან მხოლოდ პირველი შეიძლება იყოს!

ლევან სეფისკვერაძე

17:30 | 22 ნოემბერი, 2020

ჩვენი საკეთებელი

ძმანო და მოკეთენო ჩემო, რომელთაც უწყით დარდნი დიდნი და კაეშანნი გულისდამწველნი ქუეყანისა ჩუენისა და ვაგლახი ფეხბურთისა ქართველთაი. კაეშანითა დიდითა დავჯექ საწერად ამბისა, ესე, რომელიც გულმან ვერ დაიტია და სათქმელი უკეთუ არ ითქვა დღესა, ხვალ იქნება გვიან და დაძველებულად. მამანო და პაპანო ჩვენნო, მნახველნო მრავლისა გამარჯვებისა, უკეთუ გახსოვთ გამარჯვებანი დიდნი კლუბისა ჩვენისა ღირსეულისა, რომელსაც ვეტყვით “დინამოდ” და რომელმაც ქმნა ჭეშმარიტი ბურთაობაი მრავალნი, ჟამსა ამას, ოდენ დამცრობილ კლუბად ქცეულა. ნაკრები ჩვენი, რომელიც უნდა იყოს რჩეულ და მოთამაშე კეთილსახოვანი ფეხბურთისა, სხვაი არა არს, თუ არა გუნდი შიშისა და გუნდი მარცხისა. მომავალი კი კარგსა არაფერს გვიქადის...

ლევან სეფისკვერაძე

13:07 | 14 ნოემბერი, 2020

ხელიდან გაშვებული ისტორული შანსი

12 ნოემბერი აუცილებლად შევა ქართული ფეხბურთის ისტორიაში. ჩვენი ქვეყნის დამოუკიდებლობის შემდეგ სწრედ ამ დღეს გვქონდა უნიკალური შანსი, რომ საქართველოს ეროვნული ნაკრები არსებობის მანძილზე პირველად გასულიყო დიდ საერთაშორისო ფორუმზე და ყველასათვის, პირველყვლისა კი ჩვენი ხალხისთვის საჯაროდ ყოფილიყო განცხადებული, რომ ქართული ფეხბურთი არსებობს, ქართული ფეხბურთი ჯერ კიდევ ცოცხალია!

ლევან სეფისკვერაძე

18:10 | 31 ოქტომბერი, 2020

დღეს არჩევნებია!

დღეს არჩევნებია. შეგვიძლია ისიც კი ვთქვათ, რომ სიტყვა “დღეს ამ შემთხვევაში სრულიად უადგილო, რადგან ჩვენი ქვეყანა აგერ უკვე რამდენი წელია ერთ დიდ საარჩევნო შტაბად არის ქცეული. კანდიდატები, ლოზუნგები, მოწოდებები, დაპირებები, საპროტესტო აქციები, დროშამომარჯვებული თინეიჯერები... ეს ყველაფერი ლამის ყოველ წელს ქარბორბალასავით ტრიალებს ჩვენს თავზე და უამრავ ლოზუნგ-მოწოდებებში გახლართულები და თავგზაარეულები ფაქტობრივად ინსტიქტურად მივდივართ საარჩევნო ყუთთან, ინსტიქტურადვე ვხაზავთ იმ პარტიას, რომელმაც ყველაზე მეტად დაგვარწმუნა “ნათელი მომავლის გარდაუვლობაში“ და ფეხაწყობით ვბრუნდებით სახლში.

ლევან სეფისკვერაძე

16:58 | 18 ოქტომბერი, 2020

როგორ ვითამაშოთ ჩოგბურთი

ძველი ბერძნებისა და რომაელების თამაშებს თუ არ ჩავთვლით, რომლებშიც ბურთს ხელით ან ჯოხით იგერიებდნენ, ჩოგბურთის მსგავსი თამაში პირველად ნახსენებია 12-13 საუკუნეების იტალიურ წყაროებში. თამაშს ჯიდოკო ერქვა და მასში ბურთის მოგერიება ხის ფარით ხდებოდა. 14-ე საუკუნეში საფრანგეთში ძალზე პოპულარული იყო “თამაში ხელისგულით“ (ჟე დე პომ), რომელმაც თანამედროვე ჩოგბურთის განვითარებაზე უდიდესი გავლენა მოახდინა. ამ თამაშს თამაშობდნენ დარბაზებშიც და ღია ცის ქვეშაც. 16-ე საუკუნიდან ჩოგანიც გამოჩნდა. სულ მალე თამაშმა აღიარება ინგლისშიც მოიპოვა. ინგლისელებმა მას ნამდვილი ჩოგბურთი უწოდეს.

ლევან სეფისკვერაძე

11:59 | 11 ოქტომბერი, 2020

ცოტაც, სულ ცოტაც და...

ბელარუსის საფეხბურთო ნაკრების ძლევის შემდეგ აბა სხვა რა უნდა ეწოდოს ჩვენს განცდებს თუ არა იმედი და შიში?! იმედი იმისა, რომ შეიძლება მართლაც ასრულდეს ყველა ქართველი ქომაგის მრავალწლიანი ოცნება და ჩვენი ნაკრები ისტორიაში პირველად გავიდეს მაღალი რანგის ტურნირზე და შიში კი იმისა, რომ ეს იმედები მაკედონიის მუტრუკულმა გუნდმა საბოლოოდ არ ჩაგვიყაროს წყალში. ამის მერე კიდევ ღმერთმა იცის როდის მოგვეცემა ევროპის ჩემპიონატზე გასვლის ასეთი რეალური და ხელშესახები შანსი.

<< წინა12345678910შემდეგი >>
0.125551